IJmuiden aan Zee Het is rustig op het Kleine Strand in IJmuiden aan Zee. Bij de 73-jarige Elly van der Peet uit IJmuiden staat de deur open. Dat is geen verrassing: Elly is in het seizoen altijd op het strand, weer of geen weer.
Elly weet wat vakantie vieren hier op het strand tussen de pieren is, zegt ze. Al vanaf 1957 leeft ze in de zomer hier. Als op vierjarige leeftijd haar ouders besluiten een strandhuisje aan te schaffen, begint voor haar de liefde voor het leven in IJmuiden aan Zee.
Het was dan ook niet meer dan logisch dat ze in 1984 zelf met haar man een huisje koopt. ,,Destijds was de familie Van der Peet goed vertegenwoordigd hier op het Kleine Strand, want mijn broer nam ook een huisje.” Lacht: ,,Toen hadden we een soort familiestrandje. Bewoond door de familie Hutjemutje.”
Die goede oude tijd dus. ,,We hadden in die tijd een familiekreet als we elkaar riepen om even een bakkie te komen halen. ’Perrkoek!’, riep iemand dan. Dat was het teken dat de koffie klaar was.”
Ze kan goed uitleggen wat de magie van op het strand wonen is, zegt ze. ,,Het is het gevoel van vrijheid, je leeft anders, je vergeet de dagelijkse beslommeringen. En dan het uitzicht, elke dag weer anders.”
Dat blijkt even later, als ferryboot ’Princess Seaways’ van het Deense DFDS tussen de pieren vaart. Er wordt een keer hard getoeterd vanaf het imposante vaartuig.
,,Dat toeteren doet ’ie elke dag. Het is bestemd voor mijn buurman Harrie die in een strandhuis bij de strekdam woont. Die hijst daar elke dag de Deense vlag als groet aan het schip. Harrie zwaait dan ook altijd even en dan zwaaien ze terug vanaf de brug.”
,,Het is een vast ritueel geworden. Vorig jaar is er zelfs een keer een stuurman van DFDS bij hem op bezoek geweest. Die man wilde weleens weten wie er nou altijd naar hem zwaaide vanaf het strand.”
Ze vertelt dat ze met Harrie een goede band heeft: ,,Een paar keer per week doen we samen in IJmuiden boodschappen. Gaan we even naar de supermarkt en weer terug.”
Volgend jaar zou ze een jubileum kunnen vieren: zeventig jaar op het strand. Is ze er dan weer bij? Ze knikt: ,,Ik sta hier zolang als het kan. Dit huisje is mijn alles. En dat mag nog heel lang zo zijn.”
